Ο Ιάσωνας δεν μιλούσε πολύ. Άφηνε την αγκαλιά του να λέει όσα δεν μπορούσαν οι λέξεις. Η Δάφνη βρήκε μέσα του μια ηρεμία που δεν είχε γνωρίσει ποτέ σαν να σταμάτησε ο χρόνος τη στιγμή που ακούμπησε πάνω του. Τα χρυσά φτερά πίσω του δεν είναι για να πετάξει μακριά αλλά για να προστατεύει όσα αγαπά. Η Δάφνη με την ήρεμη δύναμη της καρδιάς της, του έμαθε πως η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται θόρυβο για να υπάρξει. Μαζί έγιναν δύο ψυχές δεμένες με σιωπή, τρυφερότητα και εμπιστοσύνη.
